Jestem, czyli o narodzeniu dziecka i nowej siebie

maja 13, 2024

Dokładnie rok temu 13 maja o 20.00 narodził się mój syn i narodziłam się ja, jako matka. Co prawda już podczas ciąży czułam się nią, ale ten moment „przejścia” poród, który był dla mnie długim i niełatwym doświadczeniem zarysował ważną cezurę w moim życiu. Od tej pory nic już nie było dla mnie takie samo. Życie zmieniło się tak diametralnie, a ja przez pierwsze miesiące macierzyństwa byłam w pewnym szoku i rozżaleniu, że nie udało mi się na ten moment lepiej przygotować.

Ja z obrazem „Połączeni”

Pierwsze tygodnie były dla mnie niezwykle intensywne, zmęczenie mieszało się z falami emocji, które przepływały przeze mnie. Pamięć trudnego bolesnego porodu, płacz dziecka, towarzyszące mi nieustannie poczucie nieprzygotowania i bezsilności, jednocześnie odczucie jakby zapomnienia o sobie i chęć oddania całej energii dziecku sprawiły, że szybko zrozumiałam że doświadczenie macierzyństwa na tle mojego 33 letniego życia jawi się jako jedne z najważniejszych albo i najtrudniejszych, w języku duchowym, mówi się o lekcjach duszy i ja tak też to odbieram z perspektywy czasu. Lekcja duszy to jakieś zadanie, które dusza ma przepracować, by nauczyć się w danym życiu bardziej kochać.

Na fali mierzenia się z macierzyństwem, emocjami, poczuciem albo utratą dawnej tożsamości i pamięci o tym kim byłam, zaczął powstawać cykl Jestem. Chciałam w nim sięgnąć do tych aktualnie ważnych dla mnie doświadczeń i jednocześnie szukać próby zdefiniowania czy były dla mnie oraz kim jestem teraz. Nie było to dla mnie łatwe, gdyż w ostatnich latach częściej posługiwałam się językiem abstrakcji. Teraz pragnęłam, by obrazy więcej mówiły i wyrażały emocje, jednocześnie ważny był dla mnie aspekt cielesności, gdyż poród i macierzyństwo to wydarzenia cielesne. Dlatego na obrazach pojawia się tkanina, sznurek, ubrania. Z tych niekoniecznie malarskich elementów tworzę obrazy w centrum, których stawiam kobiety oraz jej przemiany.