Kolor to energia. #składnikisztuki
Kolor - składnik sztuki
Kolor nieodłączny element malarstwa. Czym jest? Ze względu na fizykę zależny jest od oka (mechanizm widzenia, daltoniści nie widzą kolorów) i światła. To ilość światła decyduje jak jasny jawi nam się przedmiot czy obraz. Do tego dochodzi temperatura światła.
Malarstwo jak żadna inna dziedzina czerpie i tworzy z koloru. Kolor był zawsze w malarstwie, ale nie zawsze poświęcano mu tyle uwagi. W tym krótkim tekście przyjrzę się twórczości artystów, których kolor interesował szczególnie.
Yves Klein
W połowie XX wieku, a dokładnie 1957 roku francuski artysta Yves Klein opatentowuje wynaleziony przez siebie kolor. Jest to ultramaryna (rodzaj błękitu) wykonana według jego własnej receptury. Od tej będzie tworzył obrazy tylko w tym kolorze i w tytule będzie pojawiał się IKB (International Klein Blue)
Wynalezienie i opatentowanie koloru poprzedził cykl obrazów z cyklu Monochromy. W których każdy wykonany był jednym kolorem czy pigmentem.
Klein przełamał pewne stereotypy. Swoim malarstwem zdecydowanie zrywa z tradycją. Poprzez szukanie innych narzędzi malarskich - np. bodypainting. Zasłynął organizowaniem kontrowersyjnych performance, podczas których nagie modelki odbijały farbę na obrazie. Eksperymentował również z naturą. Wystawiając obraz na działanie sił natury, tak by to ona odcisnęła swój ślad na płótnie.
Był to twórca bardzo awangardowy, mimo, że kariera jego trwała tylko 8 lat, trafił na stałe do kanonu sztuki XX wieku.
Wassily Kandinsky
Kandinsky to twórca abstrakcyjny, bez wątpienia kolorysta i do tego badacz, teoretyk koloru.
W “O duchowości w sztuce” analizuje znaczenie kolorów.
“skłonność błękitu do głębi jest tak wielka, że staje się tym bardziej intensywna, im ton jest ciemniejszy i ma bardziej charakterystyczny efekt wewnętrzny. Im głębszy się staje tym bardziej pociąga człowieka w stronę nieskończoności(…) Wyjaśniając to w terminach muzyki, jasnobłękitny przypomina flet, ciemnobłękitny wiolonczelę , jeszcze ciemniejszy piękne dźwięki kontrabasu; najciemniejsza forma błękitnego może być przyrównana do niskich dźwięków organów.” (O duchowości w sztuce, Wassily Kandinsky)
Kandinsky był bez wątpienia więc - synestetykiem. Łączył wrażenia płynące z różnych zmysłów. Widać to też na jego obrazach, gdzie z barw, linii i kształtów komponuje obrazy niczym utwory muzyczne. Ciekawe jest to jak wiele treści nie-narracyjnych stara się przekazać, czy odnaleźć w malarstwie. Jako pionier abstrakcji pokazał, że odwrót od figuracji, czyli malarstwa
Mark Rothko
Rothko podobnie jak Yves Klein dążył do ograniczenia palety barw. Co sprawiło, że zaczął tworzyć obrazy ograniczone do jednego, dwóch lub trzech kolorów. Jego malarstwo określa się jako colour field painting (malarstwo barwnych pól).
Jest dla mnie postacią inspirującą, gdyż położył akcent na miękkość koloru i na światło. Pokazał jak kolor "rezonuje", jak brzmi w towarzystwie, w zestawieniu z innymi. Kolory na obrazach Rothki są ciepłe, zimne, lekkie, ciężkie, przytłaczające, wibrujące, energetyczne. To malarstwo, które nie szuka znaczeń, a pozwala na CZUCIE. Przed obraz Rothki trzeba przyjść "przyjmować" kolor, chłonąć "go". Takie malarstwo doświadczalne.
Joseph Albers
Ostatnim malarzem o którym chcę napisać jest Joseph Albers. Nigdy nie zapomnę jak zadziałały na mnie jego kolorystyczne i bardzo minimalistyczne dzieła. Parę lat temu zwiedzając Tate Modern natknęłam się na jego niewielki obraz w "sali koloru". Niewielki kwadrat, a siła koloru i oddziaływanie wielkie. Poczułam wtedy, że kolor to energia. Zdarzenie-olśnienie popchnęło mnie jeszcze mocniej w kierunku koloru. Ograniczyłam środki, którymi posługiwałam się na obrazie. Uwierzyłam, że kolor jest tematem wystarczającem, bo ma MOC.
Tekst powstał w ramach projektu artystycznego #składnikisztuki . Projekt realizowany jest w ramach stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego "Kultura w sieci"
Komentarze
Prześlij komentarz